ചില ഉത്തരേന്ത്യന്‍ ഗ്രാമക്കാഴ്ചകളുമായി കെ എൽ മോഹനവർമ്മ
യഥാര്‍ത്ഥ ഇന്ത്യയെ അറിയാന്‍ ഉത്തരേന്ത്യന്‍ ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെ സാഹിത്യകാരനായ കെ എല്‍ മോഹനവര്‍മ നടത്തിയ യാത്രയിലെ ചില അനുഭവങ്ങളും രേഖാചിത്രങ്ങളും
facebook
FACEBOOK
EMAIL
experience-during-a-north-indian-tour

ഴുത്തുകാരന്‍ എന്ന നിലയിലുള്ള എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഞാന്‍ തന്നെ നല്‍കിയിട്ടുള്ള ഒരു ആനുവല്‍ കോഴ്‌സുണ്ട്. ഉത്തരേന്ത്യന്‍ ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക് ഞാനും ഭാര്യയും ചേര്‍ന്ന് നടത്തിയിരുന്ന രണ്ടാഴ്ച ദൈര്‍ഘ്യമുള്ള യാത്രകള്‍. എറണാകുളത്ത് സ്ഥിരതാമസമാക്കിയതിന് ശേഷം 80കളിലാണ് ഇത്തരം യാത്രകള്‍ അധികവും നടത്തിയിട്ടുള്ളത്. എറണാകുളത്തുനിന്ന്, ഉത്തര്‍പ്രദേശിലേയോ ഗുജറാത്തിലേയോ, ബീഹാറിലേയോ ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രധാന സ്ഥലത്തേയ്ക്ക് രണ്ട് സ്ലീപ്പര്‍ ക്ലാസ് ടിക്കറ്റുകളും റിട്ടേണ്‍ ടിക്കറ്റുകളും ബുക്ക് ചെയ്യും. സ്റ്റേഷനില്‍ ഇറങ്ങി, ടാക്‌സി വിളിച്ച് അവിടെയെല്ലാം കറങ്ങും. ചെറുഗ്രാമങ്ങളാണ് ഞങ്ങള്‍ക്കു പ്രിയം. ടൂറിസ്റ്റ് കേന്ദ്രങ്ങളോ തീര്‍ത്ഥാടന കേന്ദ്രങ്ങളോ സെലക്ട് ചെയ്യാറില്ല; പോകുന്നിടത്ത് അവ ഉണ്ടെങ്കില്‍ കാണുന്നതില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കു വിരോധവുമില്ല. പുതിയ സ്ഥലങ്ങളും ഗ്രാമങ്ങളുമൊക്കെ കണ്ട് ഇന്ത്യയുടെ ആത്മാവ് തേടിയുളള അലസമായ ആ യാത്രകളിലാണ് യഥാര്‍ത്ഥ ഇന്ത്യയെ അടുത്തറിഞ്ഞിട്ടുള്ളത്.

ചരിത്രമുറങ്ങുന്ന ജുനാഘട്ട്

ഇരുപത് വര്‍ഷം മുമ്പ് ഗുജറാത്തിലെ രാജ്ഘട്ടിലൂടെ ജുനാഘട്ടിലേക്ക് നടത്തിയ യാത്ര രസകരമായിരുന്നു. ജുനാഘട്ട് ചരിത്രപ്രസിദ്ധമാണ്. 1500 ഓളം വരുന്ന നഗ്ന സന്യാസിമാര്‍ അവിടെ ഒരു ഗുഹയ്ക്കുളളില്‍ ഇപ്പോഴും സൈ്വര്യമായി കഴിയുന്നു. ഏഷ്യയില്‍ ഏറ്റവുമധികം സിംഹങ്ങള്‍ കാണപ്പെടുന്ന ഗീര്‍ ഫോറസ്റ്റും, അശോക ചക്രവര്‍ത്തിക്ക് മുമ്പു നിര്‍മ്മിച്ച ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അണക്കെട്ടുമൊക്കെ ഇവിടെയാണ്. ജുനാഘട്ടില്‍ നിന്ന് ടാക്‌സിയില്‍ സഞ്ചരിക്കുമ്പോള്‍ റിലയന്‍സ് ഗ്രൂപ്പ് ഉടമ ധീരുഭായ് അംബാനിയുടെ ഗ്രാമമായ ചോര്‍വദ് ഒന്നു കാണണമെന്ന് തോന്നി.

 വഴിയരികില്‍ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ബോര്‍ഡാണ് ചോര്‍വദിലേക്ക് സ്വാഗതം ചെയ്തത്. ചോര്‍വദ് എന്ന സ്ഥലപ്പേരിനൊപ്പം അക്കങ്ങളില്‍ ഗ്രാമത്തിലെ ആകെ ജനസംഖ്യയും സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. കുറച്ചു ദൂരം ചെന്നപ്പോള്‍ ആദ്യം കണ്ട ഒരു എല്‍.പി സ്‌കൂളിനു മുമ്പില്‍ ടാക്‌സി നിര്‍ത്തി. ഹെഡ്മാസ്റ്റര്‍ ബി.എ പാസായ ഒരാളാണ്. സ്‌കൂളില്‍ മൂന്ന് അദ്ധ്യാപകരുണ്ട്. ഗുജറാത്തിയും ഹിന്ദിയും ഉറുദുവുമൊക്കക്കലര്‍ത്തി ഞങ്ങള്‍ സംസാരിച്ചു. കമ്മ്യൂണിസം എന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ടോ ? ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. ഇല്ല. എന്താണതെന്ന മറു ചോദ്യമായിരുന്നു മറുപടി. ഹിന്ദിയില്‍ സാമ്യവാദ് എന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ പക്ഷേ മനസിലായി. ബംഗാളിലും അതേ രീതിയല്ലേ എന്നു ചോദിച്ചു. കേരളത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുളള അദ്ദേഹം ഇ.എം.എസിനെയോ, യേശുദാസിനെയോ, മമ്മൂട്ടിയെയോ ഒന്നും കേട്ടിട്ടേ ഇല്ലായിരുന്നു.

 ''കേരളത്തില്‍ താങ്കള്‍ ആരേ കുറിച്ചാണ് കേട്ടിരിക്കുന്നത്?'' വെറുതെ ഒരു കൗതുകത്തിനായിരുന്നു ചോദ്യമെങ്കിലും ഉത്തരം അതിശയിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. ''കേരളത്തില്‍ ഉഷാജിയല്ലാതെ നിങ്ങള്‍ക്കാരാണുളളത്''? കേരളത്തിലെ ഒരു സാധാരണ ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്ന് ഒളിംപിക്‌സില്‍ മത്സരിച്ച് ലോക റെക്കൊഡോടെ അത്‌ലറ്റിക്‌സില്‍ നാലാം സ്ഥാനത്തെത്തിയ പി.റ്റി ഉഷയെ ഉത്തരേന്ത്യയിലെ ഗ്രാമീണനായ ഒരു അദ്ധ്യാപകന്‍ പോലും തിരിച്ചറിയുന്നത് ഏറെ അഭിമാനകരമായി. ഒരു രാഷ്ട്രീയ നേതാവിനോ മറ്റു സെലിബ്രിറ്റികള്‍ക്കോ ലഭിക്കാത്ത അംഗീകാരം. സന്തോഷത്തോടെ നാട്ടില്‍ മടങ്ങിയെത്തി പ്രസ്‌ക്ലബിലെ ചില സുഹൃത്തുക്കളോട് സംഭവം വിവരിക്കുമ്പോള്‍ അതിലൊരാള്‍ ചോദിച്ചു. നമ്മുടെ ഉഷാ ഉതുപ്പ് ഇത്ര ഫേമസാണോ വര്‍മാജി?

ചെരിപ്പും അഹന്തയും പുറത്തുവയ്ക്കുക

ഞങ്ങള്‍ ഗുജറാത്തില്‍ നിന്ന് തിരിച്ചുവരുന്ന സമയത്ത് ദ്വാരകയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഡ്രൈവര്‍ പറഞ്ഞു; സാര്‍ ഇവിടെയാണ് ശ്രീകൃഷ്ണന്‍ സ്വര്‍ഗാരോഹണം ചെയ്ത സോമനാഥ ക്ഷേത്രം. കണ്ടേക്കാം എന്നു ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു.

കുറച്ചു വലിയൊരു ക്ഷേത്രം. അതിനടുത്തായി ചെറിയൊരു നദി, മേഞ്ഞു നടക്കുന്ന പശുക്കള്‍, ഉള്ളിലേക്കു കടക്കുമ്പോള്‍ വലിയൊരു ഹാളില്‍ ആല്‍ മരത്തില്‍ ഇരിക്കുന്ന ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ഒരു കുട്ടിപ്രതിമ. അതില്‍ നിറയെ പൂക്കളും മാലകളുമുണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ പ്രസാദം വാങ്ങി പുറത്തിറങ്ങി. മടക്കയാത്രക്കായി കാറിലേക്ക് കയറുന്ന നേരത്ത് ഭാര്യ ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു. ''ഇവിടുത്തെ കൃഷ്ണന്റെ കണ്ണില്‍ എന്തോ വലിയൊരു വേദന തങ്ങിനില്‍ക്കുന്നതുപോലെ.'' എങ്കില്‍ ഒന്നു കൂടി അമ്പലത്തില്‍ കയറാം എന്നു കരുതി ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചു നടന്നു.

അകത്തു കയറാനായി ചെരിപ്പ് ഊരിയിട്ടപ്പോഴാണ് അവിടെയുള്ള കുറിപ്പ് ശ്രദ്ധിച്ചത് 'ചെരിപ്പും അഹന്തയും ഇവിടെ വയ്ക്കുക.' അതു കണ്ടതും ഞാന്‍ ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു, ''എനിക്ക് അകത്ത് കയറാന്‍ ഒക്കുകയില്ല. നിന്റെ കാര്യം നീ തീരുമാനിച്ചു കൊള്ളുക.'' അവതാരമായിരിക്കേ ഭഗവാനു പോലും അഹങ്കാരം ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ലെന്നും അതിന്റെ വേദനയായിരിക്കാം ആ കണ്ണുകളില്‍ കണ്ടതെന്നും എനിക്കു തോന്നി.

അതിനു ശേഷം കുറച്ചുനാള്‍ കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ ഒരിക്കല്‍ ഗുരുവായൂരില്‍ പോയി. ചൊവ്വല്ലൂര്‍ കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി ക്ഷണിച്ചിട്ട് ഒരു സാഹിത്യ പരിപാടിക്ക് പോയതാണ്. കുടുംബവും എന്റെയൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. പൂന്താനം ഇല്ലത്തുനിന്നുള്ള കെടാദീപം ഗുരുവായൂരില്‍ സ്ഥാപിക്കുന്ന, സുപ്രധാനമായ ഒരു ചടങ്ങ് നടക്കുന്ന ദിവസമായിരുന്നു അന്ന്. വൈകിട്ട് മേല്‍പ്പത്തൂര്‍ ഓഡിറ്റോറിയത്തില്‍ വച്ച് പൂന്താനത്തെ പൂജാരിയില്‍ നിന്ന് ഗുരുവായൂര്‍ ദേവസ്വത്തിന്റെ ചീഫ് ഈ കെടാദീപം വാങ്ങും, അത് ഗുരുവായൂരിലെ പൂജാരിക്ക് കൈമാറും, കെടാദീപം ഇവിടെ സ്ഥാപിക്കും. അതാണ് ചടങ്ങ്.

വൈകുന്നേരമായപ്പോള്‍ ചൊവ്വല്ലൂര്‍ കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി ധൃതിയില്‍ ഗസ്റ്റ് ഹൗസിലെ ഞങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് വന്നു. കാര്യമിതാണ്- മലപ്പുറം ജില്ലയില്‍ നിന്ന് കെടാദീപവുമായി വരുന്ന വാഹനം പെരുന്തല്‍മണ്ണ ഭാഗത്തുവച്ച് കേടായി. അന്ന് ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു. വര്‍ക്ക് ഷോപ്പുകള്‍ അധികമില്ല.

വാഹനം നന്നാക്കിയശേഷം കെടാവിളക്കുമായി വരും എന്ന വിവരം കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. മൊബീല്‍ ഇല്ലാത്ത കാലമാണല്ലോ. എവിടെവരെ എത്തി എന്നൊന്നും അറിയാന്‍ മാര്‍ഗമില്ല. പക്ഷേ, ഒരു പ്രശ്‌നമുണ്ട്- കെടാവിളക്ക് ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ട ദേവസ്വം ചീഫിന് അത്യാവശ്യമായി പിറ്റേന്നു രാവിലെ തിരുവനന്തപുരത്ത് എത്തേണ്ടതുണ്ട്. അദ്ദേഹം രാത്രി ഒന്‍പതു മണിക്കുള്ള ട്രെയിനില്‍ ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്തിരിക്കുകയാണ്. അദ്ദേഹത്തിനു പകരം ആര് എന്നു തീരുമാനിക്കാന്‍ കഴിയാതെ വന്നപ്പോള്‍, ഗുരുവായൂരമ്പലത്തില്‍ പ്രശസ്തര്‍ ആരെങ്കിലും എത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവരെ ഈ ഉത്തരവാദിത്തം ഏല്‍പ്പിക്കാമെന്നായി. ആ ദൗത്യവുമായി വന്നതാണ് ചൊവ്വല്ലൂര്‍. അങ്ങനെ ഞാനും ആ ചരിത്രമുഹൂര്‍ത്തത്തിന്റെ ഭാഗമായി.

 പക്ഷേ, കെടാവിളക്ക് കൈമാറിയാല്‍ പോരല്ലോ, പ്രസംഗിക്കുകയും വേണ്ടേ? പെട്ടെന്ന് സോമനാഥ ക്ഷേത്രത്തെക്കുറിച്ചോര്‍ത്തു. ആ കഥ ഞാനവിടെ പറഞ്ഞു. ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ അവസാന കാലത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള കഥ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ യാദവരെ ശപിച്ച മുനിമാരെക്കുറിച്ച് പരാമര്‍ശിച്ചു. സത്യത്തില്‍ ഈ നാലു മുനിമാരുടെ പേരുകള്‍, പണ്ടെന്നോ വായിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നല്ലാതെ എനിക്ക് കൃത്യമായി അറിയില്ലായിരുന്നു. ആ സ്‌റ്റേജില്‍ വച്ച് നാലുപേരും ശരിയായി നാവില്‍ വന്നു. അതു കഴിഞ്ഞും ആ പേരുകള്‍മറന്നുപോയി എന്നതാണ് അത്ഭുതം. ഗുരുവായൂരില്‍ 'അഹിന്ദുക്കള്‍ക്ക് പ്രവേശനമില്ല' എന്നതിനു പകരം 'അഹന്തയുള്ളവര്‍ക്ക്പ്രവേശനമില്ല' എന്നാക്കിയാല്‍ ഇവിടെ തൊഴുന്നവര്‍ക്കെല്ലാം പൂന്താനത്തെപ്പോലെ ഭഗവാന്റെ അശരീരികള്‍ കേള്‍ക്കാനാകും എന്നുപറഞ്ഞാണ് പ്രസംഗം ഞാന്‍ അവസാനിപ്പിച്ചത്.

ഫ്രം ബസ്തര്‍ വിത്ത് ലവ്

ഛത്തീസ്ഗഡിലെ ബസ്തര്‍ സന്ദര്‍ശിച്ച ശേഷം 'ഫ്രം ബസ്തര്‍ വിത്ത് ലവ്' എന്ന പേരില്‍ മാതൃഭൂമിയില്‍ ഞാനൊരു കഥ എഴുതിയിരുന്നു. വ്യത്യസ്തമായ ഒരിന്ത്യയുടെ കഥകളും കാഴ്ചകളും ധാരാളമുള്ള ഗിരിവര്‍ഗ മേഖലയാണ് ബസ്തര്‍.

ഇവിടുത്തെ ഓരോ വര്‍ഗക്കാര്‍ക്കും തനതായ സംസ്‌കാരവും ജീവിതരീതികളുമുണ്ട്. 14- 15 വയസു മുതല്‍, സ്വന്തം ഗോത്രത്തില്‍ പെട്ട എല്ലാ ആണ്‍കുട്ടികളും പെണ്‍കുട്ടികളും ഒരുമിച്ച് താമസിക്കുന്ന ഗോട്ട് സമ്പ്രദായവും ഇവര്‍ക്കിടയിലുണ്ട്. അവരുടെ ജീവിതരീതികള്‍ സുതാര്യമാണ്, ഏറെ സത്യസന്ധരാണവര്‍. അതുകൊണ്ടു തന്നെ കൊലപാതകങ്ങളും മറ്റും നടന്നാല്‍ പ്രതി നാട്ടുരാജാവിന്റെ അടുത്ത് നേരിട്ട് അറിയിക്കുകയാണ് പതിവ്. ഇന്ത്യയ്ക്കു സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയ കാലത്ത് നടന്ന ഒരു കഥ അവിടെവച്ച് കേട്ടു. അതെന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.

ബസ്തറില്‍ ഒരിക്കല്‍ ഒരു കൊലപാതകിക്ക് നാട്ടുരാജാവ് വധശിക്ഷ വിധിച്ചു. തൂക്കിക്കൊല്ലുന്നതിന്റെ തലേന്ന് നാട്ടുരാജാവ് പ്രതിയോടു അവസാനത്തെ ആഗ്രഹം ചോദിച്ചു. സ്വാദേറിയതും വിലകൂടിയതുമായ രോഹു മീന്‍ കൂട്ടി ഭക്ഷണം കഴിക്കണം എന്നാണ് അയാള്‍ പറഞ്ഞത്. അതനുസരിച്ച് രാത്രിയില്‍ ആഹാരം അയാളുടെ മുന്നിലെത്തി. മീന്‍കറിയുടെ കൊതിപ്പിക്കുന്ന മണം മുറിയില്‍ പരന്നു. അപ്പോള്‍ അയാള്‍ നാട്ടുരാജാവിനോടു പറഞ്ഞു, ''ഞാന്‍ ഇതില്‍ നിന്നു കുറച്ചേ കഴിക്കുന്നുള്ളു. ബാക്കി സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കണം. നാളെ രാവിലെ മൃതദേഹം എടുക്കാന്‍ എന്റെ മകന്‍ വരുമ്പോള്‍ അവനു കൊടുക്കണം.'' ഈ കഥ കേട്ടപ്പോള്‍ എന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞുപോയി.

ഛത്തീസ്ഗഡിലെ സര്‍ഗൂജാജില്ലയില്‍, ഔദ്യോഗികമായ ഒരു ഓഡിറ്റിംഗിന്റെ ഭാഗമായി പോയപ്പോള്‍, മുമ്പ് എന്റെ സെക്ഷനില്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനെ കണ്ടു. അവിടെ സിവില്‍ ജഡ്ജായ ഈ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ കേസ് ജയിക്കുന്ന വക്കീലന്മാരില്‍ നിന്ന് ഫീസിന്റെ 10 ശതമാനം പിരിച്ചെടുത്താണ് കോടതില്‍ ഫര്‍ണിച്ചറും ഫാനും ടൈപ്പ് റൈറ്ററും മറ്റും വാങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. ഇന്‍ഫ്രാസ്ട്രക്ചറിനു വേണ്ടി ഗവണ്‍മെന്റിനെ ആശ്രയിക്കാതെ സ്വന്തമായ വഴിയില്‍, ന്യായമായ വിധത്തില്‍ അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങള്‍ ഒരുക്കുകയാണവര്‍. ഇതുപോലെ പ്രത്യേകതരം നീതിവ്യവസ്ഥയും ബാര്‍ട്ടര്‍ സിസ്റ്റവും വ്യത്യസ്തങ്ങളായ ജീവിതക്രമങ്ങളും നിലനില്‍ക്കുന്ന ഗ്രാമങ്ങള്‍ ഇന്ത്യയില്‍ നിരവധിയുണ്ട്. '43 ബ്ലോക്കുകളുള്ള ജില്ലയില്‍ ആറിടത്തേ ഞങ്ങള്‍ക്ക് അധികാരമുള്ളു' എന്നു പറഞ്ഞ കളക്റ്ററെക്കുറിച്ചും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം യാത്രാനുഭവങ്ങളാണ് എന്റെ രചനകള്‍ക്ക് മുതല്‍ക്കൂട്ട്. അത്രമേല്‍ വൈവിധ്യമുള്ള അനുഭവങ്ങളും അമ്പരിപ്പിക്കുന്ന സംസ്‌കാരങ്ങളും ഇന്നും ഉത്തരേന്ത്യന്‍ ഗ്രാമീണജീവിതങ്ങളിലുണ്ട്.

COMMENTS
comments powered by Disqus
WHAT IS YOUR REACTION?
0
smiletear
0
smile
0
neutral
0
grin
0
angry
 
Back to Top